"Cesarzowa Europy". Polityczna droga najpotężniejszej kobiety świata

Droga Angeli Merkel do władzy rozpoczęła sie po upadku muru berlińskiego. Na fali demokratycznych przemian córka luterańskiego pastora zadebiutowała w polityce jako zastępca rzecznika prasowego w ostatnim rządzie NRD.

 

Jej kariera nabrała rozpędu dzięki poparciu kanclerza Helmuta Kohla. Po pierwszych wyborach do Bundestagu zjednoczonych Niemiec Kohl szukał nowych twarzy do swojego rządu. Wybór padł na 36-letnią polityk, która objęła stanowisko ministra ds. młodzieży, a potem resort ochrony środowiska.

 

Relacja Merkel z jej politycznym mentorem była jednym z najbardziej dramatycznych zwrotów w ostatnim dwudziestoleciu niemieckiej polityki. Podczas afery z funduszami partyjnymi w CDU w 1999 roku, Merkel stanęła na czele rebelii przeciwko Helmutowi Kohlowi i doprowadziła do jego marginalizacji. Prasa pisała o nożu wbitym w plecy, ale Merkel nabrała wiatru w żagle. Stanęła na czele partii i wygrała wybory do Bundestagu w 2005 roku.

 

Trwający do dziś okres jej rządów komentatorzy określają jako chłodny i pragmatyczny. Krytycy wytykają jej, że w polityce wewnętrznej nie waha się dopasować do każdej sytuacji, byle tylko zachować władzę. Za to na arenie międzynarodowej pokazywała stanowczość, opowiadając się za sankcjami wobec Rosji po aneksji Krymu. Zyskała też sobie przydomek "cesarzowej Europy".

Poważne potknięcie zaliczyła dopiero podczas kryzysu migracyjnego.

 

Decyzja o przyjęciu półtora miliona imigrantów nastawiła do niej wrogo część społeczeństwa i spowodowała wzrost popularności radykalnych ugrupowań. Chociaż Merkel opanowała kryzys i zapewnia że „2015 rok nigdy się nie powtórzy”, to polityczne skutki tej decyzji odczuwa do dziś.

 

Prywatnie Merkel nie ma dzieci. Od 1998 roku jest w związku małżeńskim z chemikiem Joachimem Sauerem. Jest to jej drugie małżeństwo.